كفش‌هايم كو،

كفش‌هايم كو؟

hajm-e-sabz (green space)
Poem name : THE PRIMEVAL CALL

Where are my shoes?
Who was it that said Sohrab?
It was a familiar voice like the touch of wind on the leave
My mother is asleep
So are Manoochehr and Parvaneh and perhaps all the townsfolk
The June night passes gently over seconds like an elegy
And a cool breeze from the corner of the blanket sweeps my sleep
It smells of separation:
My pillow is full of the song of the swallow plumes

Morning shall break
The sky will migrate
With this cup of water

I must go tonight!

I who spoke to the folk in this region through the widest window
Never heard a word that matched time
No loving eye stared at the ground
Looking at the garden enchanted nobody
Nobody took a magpie seriously at a farm
I am dejected like a cloud
When I behold Hoori – the neighbor’s full-grown lass –
Studying theology
At the foot of the rarest elm tree on earth

There are other things also – moments of exaltation
(For example I saw a poetess
So absorbed watching the horizon
That the sky laid eggs in her eyes
And one night out of other nights
A man questioned me,
“How long does it take to the rising of grapes?)

Tonight I must go!
I must take a suitcase
Big enough to contain my shirt of loneliness
And walk in a direction
Where epic-singing trees can be seen
Towards the vast wordless expanse which keeps calling me
Somebody said Sohrab again!
Where are my shoes?


 
.

.

 به نام یگانه دوست

من (خداپرست))ام .

خداپرستی را از دو دیدگاه نقل می کنم:

اول:از دیدگاه فلسفی،جهان را نه مجوعه ای از عناصر،نیروهاوقوانین کور،بلکه پیکری زنده و معنی دار می بینم .خداپرست آگاه، خود را در برابر هستی یی می یابد که می فهمد.احساس می کند و اراده ای آگاه بر آن حاکم است.فقدان خدا سیمای طبیعت را ابلهی می نماید که انسان خود را با او ((بیگانه)) حس می کند.غیبت خدا،هستی را قبرستان بی کرانه ای می کند که انسان خود را در آن تنها می یابد انسان راـ به هر حال ـ

نمی توان از جهان جدا دانست.اگرجهان فاقد((معنی))باشد.سخن گفتن از

((معنی انسان))موهوم است.((هستی پوچ))زندگی را نیز پوچ می سازد و

ناچار انسان نیز به پوچی می رسد.هنگامی که ((بودن))عبث است همه چیزـ از آن رو که هر چیزی پدیده ای از بودن است ـ عبث خواهد بود

نمی توان در عالمی که از شعور،اراده وجهت عاری است از ((مسولیت انسان))سخن گفت

دوست عزیز به خاطر طولانی نشدن موضوع، نظر دوم را در آینده نزدیک مینویسم.

به نام یگانه دوست

خواجه عبدالله انصاری : ((الهی ! چون درتو نگرم ازجمله تاجدارنم وتاج برسر، وچون در خودنگرم ، ازجمله خاکسارانم وخاک بر سر.))

اعتقاد به آفریدگار(( بمعنای عام )) وتمایل به پرستش، واحساس نیاز به او ، باتفاق تمام تاریخ دانان ودیرین شناسان ، درکلیه اعصار گذشته ، و دربین همه مردم جهان ، وجود داشته و بحث در مورد مبداء آفرینش در وجود انسان فطری است غیرازسلام سایر ادیان هم مانند نصرانیت ویهودیت ومجوسیت وبودائیها در این باره همعقیده اند حتی کسانیکه منکر وجود صانع میباشند دلیلی بر نفی ندارند وهرگز نخواهند داشت بلکه در حقیقت میگویند دلیل بر وجود صانع نداریم ونمی گویند بر عدمش دلیل داریم .

مرد مادی میگوید : (( نمیدانم)) نمیگوید: ((نیست)) وبعبارت دیگر یکنفر مادی مردد است نه منکر.

درقاره های تازه مانند آمریکا و استرالیا وجزایر قاره قدیم که درقرنهای اخیر کشف شده اهالی بومی خداشناس بوده و با اختلاف سلیقه ها مبدئی برای جهان آفرینش اثبات کرده اند با اینکه تاریخ ارتباط آنان با دنیای قدیم هرگز بدست نیامده است .

<< پلوتارک >> مورخ مشوور می گوید :(( اگر شما به صفحه گیتی نظری بیاندازید بسیاری از محلها واماکن را خواهید یافت که در آنجا نه آبادیست ونه سیاست ، نه علم است ونه صنعت ، نه حرف است ونه دولت ، امایکجا که خدانباشد نمی توان پیداکرد.

(( ولئن سالتهم من خلقهم من خلقهم لیقولن الله ))     سوره زخرف آیه ۸۷

(( اگر از آنان بپرسی چه کسی انان را آفریده است ؟ البته خواهند گفت :خدا))

من دل به غم تو بسته میدارم دوست             درد تو بجان خسته دارم ای دوست

گفتی به دل شکستگان نزدیکیم                        ما نیز دلی شکسته داریم ای دوست